Liefde en de kringloop van het leven

Liefde - AngstLiefde en de kringloop van het leven

De betekenis van het leven is volgens mij liefde, maar wat is liefde?
Als ik aan liefde denk, aan iets of iemand waar mijn liefde naar toe gaat, heb ik van binnen een prachtig, warm en blij gevoel. Liefde betekent voor mij de vrijheid zichzelf een gelukkig en zorgeloos leven te gunnen. En ik ben overtuigd dat dit ook de bedoeling van het leven zelf is.

Als ik van mijzelf houd, straal ik liefde uit en deze liefde komt vele malen tot mij terug. Liefde kent geen kritiek, geen beoordeling. Liefde aanvaardt wat is.
Onverdraagzaamheid, ongeduld, haat, afgunst, achterdocht, en alle andere zogenaamde negatieve gevoelens zijn ook een uiting van liefde. Misschien zal je nu verwondert vragen, dat is liefde? Ja, zeg ik, dat is ook een uiting van liefde. Een uiting van niet geleefde liefde!

 

De kern van mijn wezen (en die van jou) is liefde.

Liefde is vrolijk, geduldig, creatief, gevoelig, tolerant en zelfs roekeloos. Zorgeloos door het leven gaan, de stroom volgend.
Met deze kern van mijn wezen kom ik door mijn geboorte in onze materiële wereld. Ik weet wie ik ben en wat ik wil. En ik heb al een bepaalde wijsheid in mij.
Ok, ik heb inderdaad net een zeer onaangename ervaring achter de rug, maar ik vertrouw erop dat de mensen waar ik nu bij behoor, mij liefhebben, voor mij zorgen, mij steunen en beschermen. Ik ben zo benieuwd, vind alles interessant en leer snel. Mijn wereld is over het algemeen prachtig. Ik vind mezelf grandioos en het centrum van alle bestaan. Ik heb gevoelens en deel die ook graag met anderen. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn ouders, van hun sterke en zwakke punten. Ik oordeel niet, ik kritiseer niet. Ik aanvaard. Ik ben liefde!

Ik groei op en al als peuter leer ik onderscheiden.

Ik leer er zijn tegenstellingen zoals aardig en gemeen, slim en dom, goed en kwaad, rijk en arm, mooi en lelijk, dik en dun, ik en de ander en nog veel meer.Ik ben dol op mijn ouders en nog steeds liefde, zonder oordeel. Mij valt op, mijn ouders beoordelen mij op gehoorzaam, lief, rustig, goed zijn. Ik moet niet gaan opvallen en altijd mijn best doen. Ik leer, aan liefde hangt een voorwaarde …
Ik probeer om te voldoen aan dat wat gevraagd wordt, zo goed ik het kan. Als je dat doet, ben je een lief kind, een gehoorzaam kind, een slim kind. En ik leer ik moet mama of papa helpen en op mijn broers letten omdat ik al een groot kind ben.

Ik groei verder tot schoolkind en leer, ik moet vechten.

De wereld is mijn vijand. Het leven is geen pret maar hard werken. Niemand anders is voor mij, behalve mijn ouders. Ik moet gehoorzamen en hun wensen vervullen anders doe ik hen pijn en ze zijn verdrietig. Dus, ik ben niet goed, ik ben kwaad, wil zeggen ik heb hun liefde niet verdienen. Ik mag niet met mensen omgaan waarvan zij niet willen dat ik mee omga, ik moet erop letten hun geen schande te maken en ik mag geen eigen menig hebben.
Ik mag me niet ontvouwen en zijn zoals ik ben. Ik leer, ik ben niets.

Ik hoor, iedereen is egoïstisch en men kan niemand vertrouwen. Dat de mensen gewoon slecht zijn. Ik hoor, de anderen zijn bijna altijd verkeerd als ze niet dezelfde mening hebben en dat ze hoe dan ook geen flauw idee hebben. De anderen zijn altijd schuld en zij maken de fouten. Het leven is oneerlijk. Er is niets om over te lachen, het leven is triest. Om me heen hoor ik ruzie, opdrachten, kritiek. Ik voel dat iets in mij breekt. Ik word verdrietig en lach niet meer veel.

Ik groei op tot puber en iets in mij komt in opstand.

Ik voel dat dit niet mijn waarheid is. Ik wil ik zijn. Ik wil ademen, leven en ik wil zelf beslissen. Ik wil vrij zijn om lief te kunnen hebben.
Het maakt mij boos dat ik moet leren te liegen, soms te bedriegen en te manipuleren.
Ik voel me slecht en leer het gevoel in mijn buik te ignoreren.
Ik ontwikkel gevoelens van schuld en schaamte, want ik ben niet wat mijn ouders hebben gewild. Ik geef mij grote moeite, maar kan nooit iets goed doen.

Ik ga schreeuwen, vechten, wijnen en bidden. Ik heb veel zelfmedelijden.
Ik weet, de anderen zijn schuld dat ik mij zo slecht voel.
En ik vloek op mijn leven, ik vervloek God en de wereld.
Ik ben mij vergeten en ik ben boos op God!
Ik leerde de grootste les van het leven – leven doet pijn!

Ik word ouder, volwassen en soms ziek.

Maar ik weet nu hoe ik mezelf kan beschermen. Ik bouw een muur om me heen. Niemand en niets zal de kans krijgen om me nog eens pijn te doen. Soms let ik niet goed op. Ik laat iemand in mijn leven komen, de muur wordt brokkelig en opeens is ze er weer – de pijn!
Ik ben boos, op het leven en de mensen die mij dit aandoen. Ik bouw een nog veel grotere en sterkere muur om me heen. En, ik vergeet de liefde.

Ik word nog ouder en ga aan het denken.

Het lot is mij gewoon slecht gezind, denk ik.
Wat heb ik geleerd? Ik heb niet geleerd hoe men lief heeft. Ik ben geworden wat anderen van mij hebben gedacht. Ik dacht de gedachten die anderen al lange tijd voor mij hebben gedacht. Ik ben mijn eigen gedachten vergeten en heb andermans gedachten overgenomen. Net als generaties voor mij.

Maar dan, terwijl ik stil in me luister, zie ik voor mij hoe het geweest was als…

Ik stel mij voor, ik ben een geliefd kind.
Ineens begrijp ik dat mijn ouders mij niet meer konden geven als hun mogelijk was.
Ze hebben mij gewoon gegeven wat zij van hun ouders hebben geleerd en waarvan zij dachten, dat het de waarheid is.

Ik begrijp waarom zij mij leerden mijn gevoelens niet te laten zien, zij hadden hun eigen gevoelens al lang verdringt.
Ik weet ineens dat ze mijn gedachten, mijn gevoelens, niet konden volgen, zij konden mij niet begrijpen.
Ik begrijp nu ook waarom ze mij waarschuwden niet iedereen te vertrouwen, ze wilden voorkomen dat anderen mij pijn zouden kunnen doen.
Ik begrijp waarom zij mij leerden andere mensen zijn slecht, want ze wilden me beschermen tegen slechte ervaringen.
En – ik begrijp tegelijkertijd, ze waren bang.
Ik weet dat ze nooit iets verkeerd deden, maar aan mij gaven waarvan ze zich bewust waren en wat ze hadden geleerd van hun eigen ouders.
Ik weet dat zij hun best gaven.

Ik voel ineens dat ik het begrijp. En ze is er weer – de liefde voor mijn ouders! Zonder te oordelen, zonder kritiek en net zo onvoorwaardelijk zoals ik deed, toen ik als klein wezentje op deze wereld kwam.

Ik begrijp, ik heb door hen iets heel belangrijks geleerd.

Ik erken dat IK mijn leven leef.

Ik hield mij zelf in mijn geprogrammeerde patronen van zelfveroordeling, schaamte, zelfmedelijden, schuld en angst.
Zinloze gevoelens, en ik weet, ik kan ze op elk gewenst moment loslaten.
Ik erken dat ik altijd mijn eigen beslissingen heb genomen en neem. Ik kan de gedachten en gevoelens, die niet van mij zijn, gewoon loslaten. Ik kan op elk moment kiezen. Hoe had ik dat allemaal kunnen leren zonder hen, mijn ouders!

Ik weet nu, liefde is in mij, niemand kan ze mij geven of nemen.
Als ik van mijzelf hou, kan ik mijzelf vergeven.
Als ik mijzelf vergeef, kan ik ook anderen vergeven.
Als ik anderen kan vergeven, kan ik ook van hen houden.
Liefde is vrolijk, geduldig, creatief, gevoelig, tolerant en zelfs roekeloos.
Liefde is de vrijheid om te kiezen gelukkig te zijn.

De betekenis van het leven is liefde en die kan ik bereiken door bewust-zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *