Oordelen is vergelijken

Oordelen = vergelijkenoordelen

Ik ken er niet een, die er niet tenminste af en toe gaat oordelen.
Het flapt zomaar je mond uit zonder er echt bij stil te hebben gestaan.
Maar het zegt ook iets over jezelf. Je hebt het vast weleens gehoord.

‘Hoe jij oordeelt over anderen laat zien hoe je over jezelf denkt.’

En ben je je ervan bewust, dat oordelen altijd een vergelijking in zich draagt?

Dat het onze communicatie gaat belemmeren?

Maar staan wij hierbij weleens stil?

Nee, meestal niet. Het is net als ‘alleen jij kan over je oordelen, niemand anders kan dat’.
Maar ook hier denken de meeste van ons niet over na. Wat zegt dat?

Het laat zien, dat wij de oordelen van anderen overnemen en ons waardeloos, minderwaardig of stom voelen. Ja, en zo is het ook als wij over anderen oordelen.
Het geeft ons even een goed gevoel, laat ons wat groeien, slimmer uitzien of geeft ons het gevoel beter dan de ander te zijn.

Helaas, ik ben er een goed voorbeeld van.

Vroeger, toen ik nog op vakantie ben geweest, ging ik wel vaker over het een en ander oordelen. Hoe het daar bijvoorbeeld eruit zag in verband met afval of wat de mensen daar deden. Ik was bijvoorbeeld getuige van een incident waar een kip het hoofd was afgeslagen en voor mij voeten zonder hoofd wegrende. Ik was echt van slag en helemaal niet eens met was ik zag. Hoe konden ze zoiets doen. Er is mij helemaal niet opgevallen dat ik erover ging oordelen. Mij helemaal niet van bewust, dat ook hier bij ‘ons’ een kip eerst geslacht moet worden voor het op mijn bord komt. Ik wist zelfs niet dat een kip zonder hoofd nog zo ver kan rennen. Ik had er wel van gehoord, maar het zelf zien is echt anders.

Wij zijn, en bijzonder ik natuurlijk, ben een veel beter mens, liet ik met mijn oordeel horen. Immers deed ik zoiets niet.
En ik werd ook bevestigt. Iedereen in de groep had wel een oordeel over.
Het was gewoon te oordelen en ik dacht er niet verder over na.

Thuis kon ik mij wel ergeren als anderen bijvoorbeeld ‘die’ (hele volk) waar ik net op vakantie ben geweest over een kam gingen scheren. Hoe konden ze het beoordelen? Ze waren er nog nooit. En als ze er wel waren, waarom gingen ze het dan vergelijken met wie wij iets deden, hoe het bij ons is. Alsof het bij ‘ons’ allemaal veel beter is. Alsof wij het verkoren volk zijn, een beetje provokant gezegd. Ik ben echt in opstaand gekomen om de mensen te verdedigen. Het viel mij op dat het niet klopte. Dat was niet terecht, niet eerlijk. Natuurlijk zijn er altijd mensen die je niet aanstaan, maar die heb je overal, in elk land.

Oeps, wat gebeurde hier?
Als ik andere ervaringen met de mensen in ander landen had gemaakt als algemeen over geoordeeld wordt, kon ik in opstand komen, maar wat deed ik dan?
Was ik zo veel anders?

Ik begon erop te letten hoe en wanneer ik ging oordelen.

Als ik mij goed voelde ging ik bijna nooit oordelen. Ik was tevreden. Ik merkte de dingen wel nog op, maar het ergerde mij niet. Maar zodra ik met mijzelf in de knoop zat, stoorde mij van alles en nog wat en ik ging gewoon weer oordelen.

Ja, dat gaat nu al vele jaren zo. Ik probeer elke keer erop te letten. Ik wil niet oordelen. Niet op anderen en ook niet op mijzelf.
Ik oordeel inmiddels wel minder vanuit gewoonte maar het gebeurt er nog af en toe. Ineens flapt het zomaar weer mijn mond uit. Maar ik merk het veel sneller op, kijk erna en laat het los.
Mijn innerlijke wijsheid begint mij nu steeds sneller attent te maken en vaak gebeurd het zelfs dat ik van tevoren al een waarschuwen van mijn geest opvang.

Vergelijkingen en dus oordelen maakt niet gelukkig.

Ze hinderen ons de positieve dingen in het leven op te merken. In plaats van op de verschillen te focussen, kunnen wij kiezen, ons op de positieve dingen te richten die ons verbinden. Door mijn vele reizen heb ik geleerd dat wij als mens eigenlijk allemaal hetzelfde willen: Liefde, vreugde, geluk en onszelf zijn.

De keuze is dus bij elk mens zelf. Wij kunnen kiezen vanuit onszelf te groeien wat uiteindelijk gelukkig zal maken, of ten koste van anderen ons zelf voor een klein momentje verheffen en wat uiteindelijk weer tot frustratie leidt. Het kost veel energie voortdurend een opmerking over alles en nog wat te hebben.

Ik heb gekozen attent te blijven. Als ik nu nog een opmerking op het een en ander heb, kijk ik eerst wat zegt het over mij. De mensen en de wereld om mij heen is een spiegel en geeft mij de kans te groeien in mijn bewust woording.

Is het niet fijn als men zich hiervan bewust is?

Het maakt het leven een stuk makkelijker. Geeft mogelijkheden die men ervoor niet heeft kunnen zien. Bijvoorbeeld nieuwe mensen te leren kennen, nieuwe uitdagingen aan te gaan.
Men wordt positiever en heeft meer energie. Op den duur geeft het de mogelijk om het leven (weer) met veel plezier waar te nemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *