Moeten! Alles moet en nu meteen.

Moeten op het mobieltje te kijken blijkt net een ziekte, een verslaving, te zijn.moeten mobieltje

Moeten! Alles moet en nu meteen. En het moet tegenwoordig vooral niet te moeilijk worden.

Moeten – dat woord bestaat al heel lang in ons woordenschat. Het geeft de indruk van ‘verplicht zijn aan’ aan. Of dat het noodzakelijk is.

Wij moeten van onszelf zo veel meer als vroeger. Dat ligt in hoge mate aan ons tegenwoordig tijdperk van sociaal media.

Het valt echt op dat een groot taal aan mensen zonder hun mobieltje niets meer kunnen? Waar je ook bent, het lijkt erop dat niemand meer in staat is zonder dat ding in de hand rond te lopen of ergens te zitten. Ze moeten er voortdurend mee bezig zijn. Appen, spelen, video kijken, filmpjes maken. Je mag niets missen.
Het moet gewoon, anders hoor je er niet bij, hoor ik vaak van jongeren.

Ik vraag mij af, bij wie eigenlijk? En ik ben er nog niet achter gekomen. Ben je geen mens als geen mobieltje hebt?
Ik wordt vaak verbaasd aangekeken als ik zeg, ik heb er geen. Maar goed, ik ben ook nier zo jong dat ik erbij moet horen. 😉

En het wordt ook steeds moeilijker omdat overal waar je via computer mee bezig bent, na je mobiele nummer wordt gevraagd. Soms kan je zelf niets invullen omdat je geen mobiele hebt. Je wordt inderdaad verplicht een te hebben, of je wilt of niet.

Maar wat doet het met mensen?

Men is continu in stress door de veronderstelling dat men iets zou kunnen missen als men niet online is. Men kan moeilijk ontspannen omdat het onmogelijk lijkt zomaar een half uurtje niet bereikbaar te zijn. Niemand kan meer ergens zitten zonder op het mobiele te kijken.

Het moeten kijken is een soort verslaving geworden.

Mails even checken, berichtje sturen dat net een vlieg dicht aan mijn gezicht voorbij is gevlogen en dat ik een super leuke lunch had. Oh ja, en niet vergeten een foto mee te verzenden. Ach, wat is alles zo leuk tegenwoordig. Alles is zo super, zo belangrijk en zo overvlakkig, zo nietszeggend.

Ja, en helaas, zo is ook het omgaan met elkaar geworden. Het moet vooral leuk en oppervlakkig zijn, lijkt het.
En dat terwijl steeds meer mensen behoefde aan echte gespreken met echte mensen hebben.

Het is niets voor niets dat zoveel mensen met een depressie of burn-out thuis zitten.

Iedereen heeft weleens zorgen en wil hier graag over uitwisselen. Ik heb het niet over zeuren over van alles en nog wat. Nee, ik heb het over uitdagingen die je nu even alleen niet aan kan en waar je eigenlijk wat hulp nodig hebt, je voelt je niet goed. Of je hebt anderen nodig om je te ontwikkelen. Andere mensen spiegelen je. Je leert op die manier jezelf beter kennen. Wij hebben als sociaal wezen anderen nodig.
En zo kan het zelfs gebeuren dat iemand geĂŻnteresseerd informeert (zo lijkt het) ‘hoe het gaat’. Je bent blij dat je iemand hebt met wie je het kan delen. Dus je gaat opgelucht in gesprek en ja, het mobiele van je gesprekspartner gaat af, trillen of geluid, maakt niet uit. Als geĂ«lektriseerd moet diegene meteen kijken. Met een  gemompeld sorry, moet even kijken, laat je tegenover je gewoon in de lucht hangen. Zou belangrijk kunnen zijn.

Dan hoor je een teleurgesteld ach, weer reclame of was niet zo belangrijk. Waar waren wij gebleven?

Tenminste ik sta dan verontwaardig te kijken, want ik voel mij ineens helemaal onbelangrijk en vraag mij af of mijn tegenover ĂŒberhaupt geĂŻnteresseerd in mij, of mijn verhaal, is. Het is een pijnlijk gevoel dat je eigenwaarde aantast en je zelfvertrouwen laat dalen. Je leert dat je anderen niet lastig moet vallen, dat iedereen uitdagingen heeft en dat men hierover niet moet praten. Dat je gewoon moet zeggen: Alles prima hoor. Dan heeft de ander al lang genoeg geluisterd en men kan zich weer op het mobiele concentreren of andere ‘belangrijke virtuele vrienden’.

Het is gewoon een soort verslaving.

Ik moest ook al zo veel van mezelf lang voor de sociaal media er was. Ik had geen mobieltje, geen Ipad, geen computer en dus ook geen mailtjes. En toch. Ik moest van mijzelf waar ik ook was en in elke situatie presteren en functioneren. Dat had ik zo geleerd. En dat ging niet goed.

Maar ik heb ook geleerd, dat je niet het telefoon moet opnemen als je met iemand in gesprek bent. Dat zou respectloos geweest zijn. En ik doe dat nog steeds zo.

In mijn beleving heeft mijn gesprekspartner mijn volle aandacht verdient. Het is belangrijk dat mensen eerlijk over dat durven te spreken wat hun bezig houd. En ik vind mijn tegenover gewoon waard dat ik eerlijk ga luisteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *