Het succesverhaal van een depressieve vrouw

Het succesverhaal Depressieve

van een depressieve vrouw, die vele jaren van de ene depressie in de andere terecht kwam. Op een dag zei een psycholoog dat ze in een burn-out zit en 2 jaar later kon zij het huis niet meer uit zonder enorme angst, gespannenheid, pijn en tranen.

Maar beginnen wij bij het begin.

Er wordt een meisje geboren in een tijd waar de term hoog-sensitieve-persoon (HSP) nog niet bestond. De baby huilde veel en was niet makkelijk tot rust te krijgen. (Vertelde haar moeder).
Ze kreeg een aantal broers en is dus het oudste kind in het gezin. Veel aandacht was er voor haar niet, immers was er voortdurend een jongere broer die om aandacht vroeg.
Ze was heel gevoelig, naam alles wat om haar heen gebeurd op. Ook de spanning tussen haar ouders en vooral de nood in die haar moeder financieel en emotioneel vaak verkeerde. Ze wist en zag dingen die haar ouders blijkbaar niet konden zien en ze mocht er niet meer over praten. Omdat het voor haar zo normaal leek, kon ze niet altijd haar mondje dicht houden. Maar het vooruitzicht op klappen lieten haar over de jaren heen stil worden.

Ze verloor het vertrouwen in zichzelf en haar gevoelens.

De bijna dagelijkse ruzies kwamen bij het meisje heel hard binnen. Ze verstopte zich vaak zodat haar ouders haar niet konden vinden. Ze had deze tijd gewoon nodig om bij te komen, ook al kreeg ze vaak klappen als ze weer naar huis kwam.

Haar moeder kon het niet allemaal alleen aan, de kinderen, werken, huishouden. Ze had in haar man geen hulp en ook niet van anderen. Vandaar dat het kleine meisje moest helpen in de huishouding, hout moest hakken en kolen uit de kelder moest halen. Ze had grote angst in het donker in de kelder te gaan, ze moest gewoon. Ze moest ook al vroeg koken, schoon maken, de was ophangen. Zelfs in de ijzige kou. En ze moest elke dag op haar broers letten.

Zij moest al heel vroeg alles doen wat normaal gesprokken alleen volwassenen doen.

De enige aandacht die er voor haar was, kwam van haar (stief)vader, die van haar hield als van een vrouw. Voor het meisje was dat gewoon, ze hield heel veel van haar vader en was blij met de aandacht die ze kreeg als er niemand thuis was of in de nacht. Ze wist niet dat het haar stiefvader was, maar op een bepaalde leeftijd voelde zij dat er iets niet klopte. Toen ze het door haar moeder kreeg bevestigt, was zij lange tijd boos op haar verwekker, die haar in haar ogen in de steek had gelaten. De verhouding naar haar moeder was al niet best en was hierdoor niet beter geworden.

Haar ouders hadden het ook zwaar en hun zenuwen lagen vaak open.

Met zoveel kinderen en weinig ruimte is er altijd iets, veel lawaai, ruzies, ontevredenheid. Het was er nooit rustig. De kinderen kregen vaak straffen. Ze worden veel geslagen en opgesloten. Vooral het meisje, dat de opdracht had op de jongens te letten, moest vaak voor hun fouten over dag naar bed – ook bij heel mooi weer. Het meisje huilde veel en was woedend op haar ouders en de broers. Ze voelde zich machteloos en kwam niet tegen haar ouders aan ook al kwam ze vaak in opstand. Het was niet eerlijk en ze wilde graag weg. Ze wilde niet hier zijn en dacht eraan te willen sterven. Ze was een depressieve kind maar niemand viel het op en er was ook niemand die begreep wat in dat meisje omging.

Het was een zware tijd voor iedereen.

Het meisje had al op jonge leeftijd veel begrip voor de situatie en de problemen van haar ouders. Sommigen zeiden dat ze een wijs kind is, zo verstandig en veel te sensibel.

Het meisje groeide op en werkte veel. De kindheid ging voorbij zonder dat ze kind was geweest. Het was zwaar voor haar, ze huilde veel, door de depressieve gevoelen was ze pijnlijk pessimistisch geworden. Ze deed gewoon haar best. Maar helaas, het was nooit voldoende om de aandacht en liefde te krijgen die zij nodig had.

Ze voelde zich waardeloos, ze was maar een meisje.

De jongens hoefden niets doen, zelfs niet hun eigen schoenen poetsen en ze moesten ook niet in de huishouding helpen. Ze konden gewoon zichzelf zijn, buiten spelen. Het meisje kreeg de overtuiging dat jongens beter waren en meisje gewoon worden geboren om voor anderen het dienstmeisje te spelen. Ze was vaak woedend, gespannen, soms agressief en overgevoelig voor de emoties in haar familie.

Ze deed alles om haar ouders te plezieren, maar niets was goed. Ze kreeg het gevoel alles fout te doen. Ze was vertwijfeld. Ze wilde niet meer leven. Ze wilde haar ouders straffen. Ze was pas 10 en ze hoopte dat ze haar zouden missen, als ze er niet meer was. Het is niet gelukt en haar ouders hebben het depressieve kind niet eens opgemerkt.

Het leven ging door en ze groeide op tot een puber. Inmiddels had ze via de vader de alcohol voor zich ontdekt. Met een klein glaasje op ging alles meteen wat makkelijker. Weer viel het haar ouders niet op.  Ze begon met een opleiding en dronk wat meer alcohol. Maar alles ging goed, niemand die iets opmerkte.

De jaren gingen voorbij, ze werkte in haar beroep, leerde haar eerste man kennen en ging trouwen. Al snel waren de leuke maanden voorbij, de omstandigheden in de zij gingen wonen waren voor hun niet goed. Weer het gevoel van minderwaardigheid, niemand die voldoende van haar hield en ze werd ziek. In die tijd kende men depressieve kinderen of tieners nog niet.

Psychosomatische klachten.

Zo noemde het de huisarts en stuurde haar naar een psycholoog. Dat was voor haar een nare ervaring omdat ze zich moest uitkleden en op een streep op het tapijt moest balanceren. Ze begreep niet goed waarom ze dat moest doen en weigerde haar ondergoed uit te doen. De psycholoog was niet aangedaan over de weigering. Wat hij in het dossier schreef heeft de jonge vrouw nooit ervaren. Ze ging weer naar de huisarts en vervolgens naar de bedrijfsarts en die stuurden haar op kuur.

In die tijd is de jonge, depressieve vrouw tot het besluit gekomen dat ze niet terug kon in haar thuissituatie. Haar man, van die zij heel veel hield en altijd heeft gehouden, kon niet mee. De omstandigheden, in die zij als echtpaar verkeerden, lieten het niet toe. Ze gingen op een gegeven moment scheiden. (Maar ze bleven, tot dat de man door kanker overleed, liefdevolle en eerlijke vrienden.)

Ze leerde een andere man kennen met die zij lang samenleefde. Ondanks zei wist dat deze relatie haar niet gelukkig maakte en zij inmiddels veel meer dronk, liet zij zich overhalen om na vele jaren samenwonen toch te trouwen. Tegen beter weten in. Het was geen gelukkig huwelijk. Zij voelde zich weer niet gewaardeerd, er was geen aandacht voor haar.

Ze zag geen zin in haar leven, er was geen liefde voor haar, ze was een heel depressieve vrouw geworden. Het enige wat haar energie gaaf, was haar werk en dat ze met een aantal kennissen en haar eerste man en zijn vrouw wat plezier had.

Het gebruik van alcohol deed haar depressieve gevoelens niet goed.

Ze was inmiddels een zwaar depressieve vrouw midden dertig. Ze kwam er niet meer uit en er kwamen momenten van agressie bij. Ze moest weer een kuur ondergaan. Deze keer in het buitenland. Ze kreeg bijstand van een vrouwelijke psychiater. De eerste keer dat zij echt besefte dat zij een depressieve vrouw was. Dat het al in haar kindertijd was begonnen. Toch was het een leuke tijd voor haar op kuur. Ze maakte kennissen, had plezier en leerde nieuwe dingen.

Weer terug thuis, alles was zoals het was geweest, moest zij de huisarts opzoeken en is doorverwezen naar een vrouwelijke psychiater. Het was belangrijk om verder te gaan met de behandeling die in de kuur was begonnen.

Deze behandeling was voor haar traumatisch.

De psychiater liet haar op een dag gewoon in de steek omdat ze zwanger was geworden. De zwaar depressieve vrouw was van de ene op de andere dag alleen met alle pilletjes, de pijn, het verdriet, de kwetsbaarheid en de verwaring. De psychiater zorgde niet voor een vervangende psycholoog of psychiater. Ze was weer in de steek gelaten. De symptomen van depressie waren niet meer te verdragen en er volgde een poging tot zelfdoding. Ze is in het ziekenhuis terecht gekomen en….. heeft het overleefd.

Ze wist, ze moest weg. Dat was duidelijk. De familie stond niet achter haar. Haar moeder haalde haar wel de volgende dag uit het ziekenhuis, maar wilde niet echt weten wat er aan de hand was. Het was ook voor haar te moeilijk.

Uiteindelijk leerde zij tijdens een vakantie in het buitenland een man kennen. Zij waren heel verliefd en zij vroeg echtscheiding aan. Ze ging haar baan opzeggen en vertrok naar het buitenland om bij deze man te gaan wonen. Naar een paar maanden veranderde zich hun relatie. Hij is niet communicatief en heeft moeite met gevoelens. Hij leeft in zijn eigen wereld met computerspelen, werken en slapen. Hij heeft geen vrienden en weinig contact met zijn familie. Weer het gevoel dat ze nergens bij hoorde.

Ze stortte in elkaar.

Het depressieve gevoel was terug. De spanning in haar lichaam was ondragelijk. Ze sliep niet goed maar dat was gewoon, ze was onrustig, soms oververmoeid.  Ze ging hulp zoeken bij de RIAAG en kreeg een psychiater die haar taal kon spreken. Die constateerde dat ze een burn-out heeft en moeite had blij te zijn. Ze kreeg weer pilletjes.

Een vreselijk tijd volgde, ze kon de pilletjes niet verdragen. Ze kreeg nare en gewelddadige gedachten. Ze was bang en wilde stoppen met de pilletjes maar de psychiater was inmiddels vertrokken naar het buitenland. Er was niemand die haar dossier had overgenomen of wilde overnemen. Ze ging naar de huisarts van haar man en stopte met de pilletjes en heeft sindsdien geweigerd nog een keer pilletjes te nemen, dat is inmiddels meer als 20 jaar geleden.

Ze was helemaal alleen, er waren geen vrienden, geen familie waar zij hulp van kon verwachten. Ze vereenzaamde meer en meer en durfde steeds minder. Ze voelde zich ongeliefd en waardeloos. Ze dronk veel, voelde zich schuldig, schaamte zich en wilde niet meer doorgaan.

Ze voelde zich minderwaardig en niet op haar plek.

Een aantal maanden gingen voorbij, de angst voor de deur te gaan was groter geworden en ze bleef steeds meer binnen. Ze ging trillen als iemand iets van haar vroeg of ze boodschappen moest doen. En dan, was de angst zo groot geworden, dat ze niet meer voor de deur kon. Het ging gewoon niet. Ze kon niet meer naar familiefeestjes, ze kon de mensen niet meer verdragen. Ze kon niet meer boodschappen gaan en als ze naar de arts moest, was ze dagenlang helemaal van slag. Ze huilde heel veel, was woedend op het lot en dronk nog meer, maar naam geen pilletjes.

Dan gebeurde iets in haar familie. Een broer had zich het leven genomen en ze moest naar haar geboorteland, wat enorm pijn deed en ze verloor binnen 6 weken bijna 10kg. Het was vreselijk hoe zij zich voelde. Anderen zeiden dat ze als de dood bij liep. En zo voelde zij zich ook, dood.

Weer terug thuis, kwam ze naar een paar maanden tot de conclusie dat ze moest stoppen met drinken en roken. Het heeft nog wat geduurd tot ze het onder de knie had, maar ze stopte ermee.

Ze bleef bijna 15 jaar in angststoornissen.

En ze kon de meeste tijd het huis niet verlaten. Het waren jaren met enorme ups en downs.

Ze ging via internet op zoek naar hulp. Dat met de psychiaters en psychologen had ze nu gehad. Dat werkte niet.
Ze moest iets anders vinden. En zo heeft ze veel gestudeerd, is een, twee mensen tegen gekomen die eerlijk tegen haar waren en ze durfde beetje bij beetje iets meer. Maar haar zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde waren ernstig beschadigd. En dat van kind af aan. Ze durfde de ene dag wel voor de deur te gaan en de andere weer niet.

Ze wilde heel graag normaal leven en dat het niet lukte, versterkte het gevoel van waardeloosheid. Ondanks ze keer op keer was afgewezen en haar vertrouwen ernstig beschadigt was, was zij vast besloten geen slachtoffer meer te willen zijn. Ze wilde alles doen om hier eruit te komen en ging dus verder zoeken. Ze kwam in aanraking met iemand in haar geboorteland, die tools vanuit de neurowetenschappen gebruikte, om anderen te helpen een beter geldbewustzijn op te bouwen. Deze kennismaking via internet heeft haar hele situatie verandert.

Ze ging alles bezorgen wat ze nodig had om een programma te maken dat haar ging helpen haar onderbewustzijn opnieuw de programmeren.
Om oude overtuigingen te overschrijven, zou je kunnen zeggen.

En het werkte. Ze is uit de burn-out. De angst ligt bijna achter haar. Ook het depressieve gevoel, dat haar hele leven een trouwe begeleider was, is verleden tijd.

Ze wil leven, gaat overal naar toe waar zij wil zijn. Ze gaat weer autorijden, boodschappen doen en deelnemen aan familiefeestjes. Ze gaat zelfs alleen naar het theater, soms met wat moeite. Ze heeft weer plezier – het leven is prachtig.

Haar zelfvertrouwen is gegroeid, haar eigenwaarde gevoel maakt ze niet meer afhankelijk van anderen. Ze houdt van zichzelf zoals ze is en hecht veel waarde aan dat wat zij echt wil. Ze luistert naar haar gevoel en zegt eerlijk wat ze denk. Of anderen dat nu leuk vinden of niet. Ze wil niemand kwetsen, maar ze zegt eerlijk wat ze denkt en voelt en verwacht dat ook van anderen. Als ze zich erdoor gekwetst voelt, weet zij inmiddels dat dit nodig is om te kunnen groeien.

En tot slot, ze heeft haar passie gevonden. Ze doet er nu met heel veel vreugde in haar hart alles aan, om vrouwen te helpen sneller uit hun nare situatie(s) te komen. Denk hierbij aan depressieve tijden, burn-out of angsten.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *