Uitnodiging voor een interview op tv

Uitnodiging (-en) om aan een tv-programma deel te nemen, krijg men niet elke dag.

uitnodiging

Ik wil graag over mijn ervaringen berichten die ik heb opgedaan tijdens het proces van uitnodiging, over opnames tot uitzending.

Op een dag werd ik gebeld door een vriendelijke vrouw, die mij vertelde hoe interessant zij mijn website vindt. Mijn persoonlijk verhaal hoe ik mijn depressies, burn-out en angst heb overwonnen, vond zij bijzonder. Ze vertelde, dat ze een tv-programma over burn-out en gezondheid wilden maken. Dat er nog steeds hoge drempels lijken te zijn zodat mensen vaak niet om hulp durfden te vragen.  En dat opvalt, dat de afgelopen jaren de burn-out gemeenschap steeds groter wordt en de mensen die hierin komen steeds jonger worden. Het is dus aan de tijd wat meer informatie te geven over dit onderwerp om de drempels wat lager te laten worden.

Ja, dat vind ik ook. Ik ben wel een voorstander ervan mensen hierin te helpen.

Ze zei dat ze mijn aanzet tot coaching voor deze doelgroep bijzonder vindt. Er zijn wel vele coaches en iedereen doet het op zijn eigen manier, maar niet iedereen past in het programma, vertelde ze. Ah ja, dacht ik.

Dus wij gingen nog een tijdje praten over mijn coaching programma, dat niet alleen uit gesprekken bestaat zoals gebruikelijk. Ik vertelde haar dat ik niet alleen met gesprekken werk, omdat dit niet veel nut heeft, tenminste na mijn eigen ervaringen. Vaak heeft men het gesprek alweer vergeten als men de deur uit is, omdat men moeite heeft zich staande te houden. Bij mij was dat in die tijd zo. Daarom ben ik ook zo lang op onderzoek uit gegaan tot ik een manier heb gevonden die wel werkt.

Nee, ik stel naast de gesprekken, onder andere ook hulpmiddelen vanuit de neurowetenschap ter beschikking en dat mijn manier van coaching, tot nu toe, blijkbaar nog niet vaak wordt aangeboden. Tenminste na wat ik weet, en voor haar was het ook onbekend. Ze leek enthousiast te zijn en nodigde mij uit om mij op te geven om aan een twee minuten interview mee te doen. Ik hoefde mij niet ongerust te maken, ik kreeg alle hulp bij het zoeken van de juiste locatie en informatie hoe het zal gaan.  Dus ze wil graag een uitnodiging uitspreken om mee te doen.
Maar als ik toestemming zou geven, moest het natuurlijk nog door de redactie goedgekeurd worden.

Ok. Na wat erover nagedacht te hebben, heb ik de uitnodiging aangenomen.

Ik kreeg al binnen een paar uurtjes toestemming van de redactie.
De dagen vergingen en ik kreeg een e-mail met informatie over de opnames en een soort draaiboek. Hier stond in dat ik de plek moest aangeven voor de opnames. Mijn praktijk leek mij te klein voor meerdere mensen. Ik belde hun op om te vragen waar de opnames kunnen gedaan worden, dat het in mijn praktijk niet gaat. Ok, dan moest ik een andere plek kiezen en het liefst ook nog wat foto’s meesturen. Dus niet echt een hulp om een geschikte plek te vinden. Ik had geen andere ruimte ter beschikking, dan maar ons woonkamer opgegeven en het draaiboek ingevuld terugsturen.

Op een dag kwamen de presentator en de cameraman hierlangs en wij hebben veel plezier gehad met de opnames. Binnen iets meer als een half uurtje waren de opnames klaar omdat ik met veel plezier over dat kon spreken wat ik met vreugde in mijn hart doe. Ik had wel een uur programma in kunnen vullen.

Iets meer als een week later kreeg ik het eerste filmpje te zien.

Ik mocht nog wat aanpassingen voornemen en dat deed ik ook. Ik was maar alles bij elkaar een minuut aan het woord. En het belangrijkste, wat mij van anderen onderscheid was niet eens erin. Dus weer gebeld en verteld waarmee ik niet eens was en wat erin moest. Weer een week later, en dus niet meer zoveel tijd om nog eens wijzigingen door te geven zodat ze nog aangepast konden worden voor de uitzending, kreeg ik het tweede filmpje. Niet echt wat ik graag had gewild, maar ok. Er is wel het onderdeel in dat ik onder andere met tools uit de neurowetenschap werkt, maar mensen zouden het idee kunnen krijgen dat ze hier op een stoel zitten en ik met hun een meditatie doe. Dat is niet zo. Het is een onderdeel van het coaching programma, dat op audio is opgenomen en dat zij thuis beluisteren.

Ik vond het jammer, dat ik niet meer mogelijkheid had over mijn werk te spreken. Immers liggen mij de mensen met die ik samen wil werken echt aan het hart. Ik wil dat iedereen meteen weet, hier kan ik hulp vinden als ik dat wil. Maar dat kwam hier niet echt uit.

Maar het blijft een leuke ervaring.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *