Omgaan met ‘negatieve’ emoties

emotiesOmgaan met ‘negatieve’ emoties

En plotseling is alles anders.

Het was een behoorlijke schrik en de emoties schoten in de hoogte.

Op een dag eind april zakte ineens mijn man voor het toilet samen, braak bijna zijn ziel uit het lijf en kon gewoon niet meer overeind komen.

Toen hij van boven naar beneden kwam viel meteen op dat iets niet met hem klopte. Hij was bleek, zweterig en kon niet gaan liggen ondanks hij niet lekker was. Mijn keel trok meteen dicht en mijn emoties schoten alle kanten op. Ik ging zijn bloeddrukte meten. Die was ok, dus das stelde mij weer wat gerust en ik hoopte dat de duizeligheid weer wegtrok. Opeens wankelde hij met moeite naar het toilet en bleef maar braken en kokhalzen. Hij was niet meer in staat overeind te komen. Ik aarzelde niet langer en belde naar de ambulance, die vrij snel kwam. Er bleef tot dat de ambulance er was iemand aan de lijn die mij gerust probeerde te stellen. Heel lief van deze medewerkster.

Er ging van alles door mijn hoofd maar ik wist dat ik sterk moest zijn. Ik naam alle energie samen die ik kon opbrengen om niet in de paniek te schieten. En ik moest mee rijden naar het ziekenhuis wat de spanning in mijn armen en benen zo versterkte dat ik die niet anders kwijt kon als door ongecontroleerd te snikken.

Mijn man had al thuis een prik tegen te misselijkheid gekregen maar het ging niet veel beter. Bij het ziekenhuis aangekomen ging alles zijn gang en na wat onderzoek en nog een prik, ging het langzaamaan wat beter tot hij tegen avond helemaal tot rust was gekomen.

De hele bijkomende procedure en de geuren in het ziekenhuis waren voor mij bijna ondragelijk.

Als hoog gevoelige persoon heb ik al jaren last van alles en nog wat. De opkomst van magnetron was al moeilijk en ik had ook geen. Maar dan kwamen binnen korte tijd de mobiele telefoon, wifi en wat er nog zo alles aan straling in ons dagelijkse leven geïmplanteerd is. Ik kon dat alles niet aan en was lange tijd niet in staat ermee om te gaan. Ik bleef vele jaren in huis waar ik mij veilig voelde.

Een paar maanden, voor dat met mijn man gebeurde, had ik een manier gevonden tenminste deels weer aan het leven deel te hebben.

En nu dat.
De opwinding van niet weten wat er aan de hand is, de energie, geuren en drukte in het ziekenhuis, de lange wachttijden, in die er niets leek te gebeuren dat met ons te maken had waren een leerproces die men niet zo gauw nog een keer wil meemaken.

Mijn empathie liet mij mee voelen wat er in mijn man omging. Ik had over de jaren geleerd niet in de emoties van anderen mee te gaan en daar had ik ook geen tijd voor. Ik moest zien mijzelf staande te houden. Het was een lange dag mede door uren die ik in het ziekenhuis moest blijven hangen. Gelukkig had ik op een gegeven moment de bijstaand van mijn zwager die mij in de avond ook naar huis heeft gebracht waar mijn emoties weer wat rustiger konden worden.

Nadat de eerste schok voorbij was en ik zag dat ik meer aan kon dan ik gedacht had, kwamen een heleboel ‘negatieve’ emoties de kop opsteken. Ik voelde boosheid op de hele situatie, op de machteloosheid en op de dingen die ik ineens moest doen en die ik helemaal niet wilde doen.

Ik was net zover om mijn leven weer op te pakken.

Ik had mijn hoog-gevoeligheid aangenomen en een manier gevonden om ermee om te gaan. Ik heb mij echt ingespannen en veel aan mezelf gewerkt. En dan dat.

Ik voelde mij weer beperkt, alleen deze keer in een situatie aan die ik niets kon doen. Tenminste voelde dat zo voor mij. Uitgeleverd zijn, alleen gelaten met alles wat er moest gedaan worden. Zo gingen de weken voorbij, ik kon niet slapen en kwam langzaamaan in een staat van depressie. Naast mijn eigen gewone werk en het verder uitbouwen van mijn praktijk, moest ik nu ook alles overnemen wat anders mijn man deed. Ik had het gevoel om te barsten en soms bleef zelfs mijn adem weg.  Ik kon ook niet meer omgaan met mijn emoties. Zij namen meer en meer het commando over, tenminste leek het zo. Ik voelde mij volledig verstomd, alles was te veel en ik kon gewoon niet helder denken.

Ik voelde mij machteloos, nutteloos, waardeloos. Er is niemand met wie ik kan praten, iedereen is met zijn eigen dingen bezig en het ontstond al voor lange tijd de indruk dat er eigenlijk ook geen belangstelling is.

Mijn hoofd was gevuld met het circuleren van gedachten en mijn ‘negatieve’ emoties trokken mij in een zwarte spiraal naar beneden. Een of andere zware lading leek mij vast te houden en ik wilde alleen nog opluchting.

Het is niets vreemds eraan dat men deze ‘negatieve’ emoties zo snel dan mogelijk kwijt wil.

En er zijn verschillende mogelijkheden om ermee om te gaan.

Ik ben in eerste instantie weer in mijn oude patroon geschoten. Verwijten in richting van mijn man, mijzelf klein en waardeloos praten met zinnen zoals ‘je hebt het niet anders verdient’ of ‘niemand die zich voor mij interesseert’ en andere niet opbouwende zinnen en vertwijfeld huilen, waren mijn begeleidster geworden.

Alles waarvoor ik zo hard aan mezelf had gewerkt leek verdwenen te zijn. En toch waren er ook momenten waar ik mij hiervan heel duidelijk bewust was. Ik zag wat ik aan het doen was, alsof een hogere macht mijn lichaam had overgenomen.

Ik schrok van mijzelf en wist, dat is niet wat ik wil. Dat ben ik niet. Wat heeft dat nu met mij te doen? Het viel mij op dat ik reageerde zoals ik dat als kind zo vaak thuis heb meegemaakt. Hoe mijn ouders met elkaar om zijn gegaan. En dat wilde ik nooit en toch deed ik het. Het zijn de als ‘negatief’ beoordeelde emoties en gedragspatronen die ik onbewust heb overgenomen.

Ineens was het duidelijk. Ik moet gewoon uit deze toestand stappen.

Geen tijd, te veel drukte, te veel stress? Maakt niet uit. Ik moet eruit stappen.

Even met de hond gaan lopen, tijd nemen om creatief bezig te zijn, in de moestuin werken (en de gedachte aan moeten uitzetten). Dus iets doen waar mijn gedachten stil van kunnen worden.

Ik heb nog steeds veel werk, maar mijn ’negatieve’ emoties zijn nu weer gezakt. Ik probeer zo veel dan mogelijk in het moment te blijven, mijn emoties niet de beoordelen maar alleen maar op te merken en te laten zijn wat ze zijn. Ik ga nu vaak anders om met de situaties die op mij toe komen en ik heb vooruitzichten voor mij bedacht die mij moed en kracht geven. En nu is er af en toe weer deze prachtige vreugde in mij, die mij de mogelijkheid geeft het leven te genieten in het zijn. Ik weet dat ik deze momenten niet kan vasthouden, maar ik werk eraan meer van deze momenten te creëren.

Er zijn ook ‘positieve’ momenten en emoties.

William James, een Amerikaanse filosoof en psycholoog heeft vastgesteld: De grootste ontdekking van mijn generatie is dat een mens zijn leven kan veranderen, door zijn gedachten te veranderen. En dat klopt.

Ik heb de afgelopen maanden veel over mijzelf geleerd en ook al was het moeilijk zo heeft het mij (en in een bepaalde mate ook voor mijn man) een heleboel nieuwe mogelijkheden opgeleverd. Ik durf meer. Ik mocht aan eigen lijf beleven wat het beluisteren van mij Coaching programma oplevert. Er is meer zelfvertrouwen dan ooit en ik ben absoluut overtuigt dat ik (en ieder andere mens) het waard is alles te hebben wat men nodig heeft om te leven en te groeien.

Dit bericht is geplaatst in Angst . Bookmark de link .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *