Positief denken

Positief denken vernevelt de hersenen

positief denken

Dat is een sterke en voor sommigen, een provocerende uitspraak. Positief denken is hip.
Zeker zal deze uitspraak bij de een of andere en afwijzend gevoel naar boven halen.

Met veel moeite en over een lange periode hebben wij geleerd positief te moeten denken. En dat hebben velen letterlijk genomen.

Het is niet alles positief wat wij beleven en dat is gelukkig zo.

Waarom zeg ik dat?

Wij maken als mens gewoon ervaringen. En als ik gevoelsmatig alleen positieve ervaringen maak, leer ik niets. Alleen door tegenovergestelde ervaringen kan ik qua bewustzijn groeien.

Een voorbeeld over positief denken:

Je ben overbelast (niet positief) op je werk maar durf dit niet aan je baas of collega’s te zeggen. Je gaat gefrustreerd naar huis en ook hier wacht jouw familie met allerlei ‘uitdagingen’ op je. Je voelt de irritatie, maar weer zeg je niets omdat je van je zelf positief moet blijven. Zeker als moeder wil je laten zien dat je van jouw kind (-eren) houdt. Overal heb je gehoord dat, als je positief blijft denken alles makkelijker wordt. Dus je doet jouw best om niet uit te barsten. Ja lieverd, graag lieverd, terwijl je eigenlijk wilt zeggen nu even niet, ik heb even wat tijd voor mijzelf nodig. Doe het maar zelf.

Maar, je zegt het niet.

Je hebt inmiddels de ervaring gemaakt dat het inderdaad met sommige dingen, in sommige situaties lukt, dus denk je nog meer aan jezelf te moeten werken. En ja, het gaat soms beter als je de ogen voor dat wat om jou heen gebeurt sluit. Als je niet alles opneemt wat om jou heen gebeurd.
Maar dat heeft niets ermee te maken dat je zo doet als of. Wat doe je dan in wezen? Je sluit de ‘realiteit’ die jouw ‘ik’ op dat moment beleefd uit jouw bewuste zijn. Niet te verwisselen met uit jouw bewustzijn. Ik bedoel echt uit mijn bewuste zijn. Iets dat wij niet leren.

Maar helpt positief denken (zo doen alsof), mijn leven wakker en bewust te genieten?

Na mijn eigen ervaring kan ik hier eerlijk en volmondig zeggen, NEE.

Ik heb zelf lange tijd geprobeerd positief te denken. Maar dat is niet gelukt. Op een gegeven moment ben ik gewoon weer teruggevallen en was diepongelukkig omdat het mij in belangrijk situaties, zoals bijvoorbeeld straatangst, niet gelukt is.

Wat ik wel kan doen is, dingen anders te beschouwen. In mijzelf. Ik kan leren bewust aanwezig te zijn in de situatie die nu mijn aandacht vraagt. Zij niet te beoordelen maar op mij toe te laten komen. Is dat positief?
Als ik die niet als positief ervaar is dat doch alleen maar een ervaring die mijn lichaam, die ik als mijn ik aanschouw, beleefd. Ik kan dat positief of negatief beoordelen.

Gaan wij terug naar het voorbeeld van boven.

Je zou met jouw baas kunnen spreken. Maar je doet dat niet uit angst. Angst heeft altijd iets met de angst voor controleverlies te doen. Immers weet je niet hoe jouw baas zou reageren. Misschien verlies je jouw baan. Je weet het niet, maar veronderstelt dat het zou kunnen gebeuren. Maar als je het nooit durft te doen, verandert niets aan jouw situatie. Je kan dan nog zo veel proberen positief te denken in de zin ‘het is super dat ik die baan heb, immer verdien ik hier echt goed. Ik moet leren ermee om te gaan, het is goed zoals het is’.

En als je het gelooft, doe je ook geen inspanning om te situatie te veranderen. (Is dit dan postief)

Hoe lang, denk je, hou je dat vol?

Op een dag word je ziek. Dat gebeurt bij ons allemaal en dat geeft ons de mogelijkheid over ons doen na te denken. Te ervaren wat ons denken met ons doet.

De meeste gedachten komen uit het verleden. Immers kan het verstand alleen omgaan met de informatie die het al heeft. En die halen wij hoofdzakelijk uit ervaringen die wij tijdens het opgroeien hebben gemaakt.

Als jij je bewust maakt dat verleden betekent dat het voorbij is, niet meer actueel, gisteren, voor een maand, voor een, tien of twintig jaar was, dan word je vanzelf duidelijk hoe ongepast je reactie op dit moment zijn kan.

Mijn eigen ervaring heeft mij laten leren niet meer vanuit gewoonte, maar uit de huidige situatie te reageren en te handelen. Dat is voor mij positief denken. Ben ik ongelukkig, kijk ik waarom. Heb ik iets nodig van een ander, dan zeg ik dat. Ik vraag erom. Het is geen zwakte anderen om hulp te vragen, het is de moed voor jezelf op te durven komen.

Ik kan nog niet zeggen dat het in alle omstandigheden lukt. Is dat nu positief?
Of moet ik zeggen, als het niet lukt, het is goed zoals het is?
Zou het mij dan niet meer uit moeten maken dat ik vanuit gewoonte reageer en mij zelf en anderen pijn doe? Hoef ik dan niet meer aan mijn ‘ik wil ikzelf zijn’ werken?  Is het niet beter gewoon toe te geven dat het nog niet is wat ik wil?

Positief denken is zeker goed. Tenminste als ik leer over mijzelf anders te denken. Mij aan te nemen zoals ik ben, met alle behoeftes, wensen en dromen. Maar het is ook goed te zien dat er positief en negatief beoordeelde gebeurtenissen zijn. Hoe en of ik over de gebeurtenissen oordeel, ligt aan mijn bewust(-e) zijn.

Wil je op een eenvoudige manier leren meer van jezelf te houden zoals jij bent?

Neem dan contact met mij op.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *