Ongelukkig van jezelf?

Ongelukkig zijn is een gewoonte.ongelukkig

Ongelukkig van jezelf zijn komt niet zomaar in je op.

Alweer van die dagen waar niets loopt zoals je het graag wil?
Je werk boeit je niet, je partner interesseert je niet meer. Te veel uit elkaar geleefd, geen gemeenzaamheden waar je plezier uit haalt. Echt balen.
Waarom in Gods naam overkomt jou dat nou? Het ligt niet aan jou, dat is duidelijk, toch?

Als dingen anders lopen als wij willen of verwachten, is het algemeen gebruikelijk om anderen daarvan de schuld te geven. Waarom doen ze ook niet normaal?

Dus je bent ongelukkig door anderen?

Weet je eigenlijk dat anderen meestal maar een heel klein aandeel aan hebben hoe jij je voelt of als er iets niet loopt zoals jij het verwacht?
Heb je er al een keer bij stil gestaan dat de oorzaak van al dat ‘ellende’ bij jezelf kan liggen?
Als mens kan je jezelf behoorlijk in de weg zitten. Dat is tenminste mijn ervaring.

Een gevoel dat bij mij wordt versterkt, omdat ik heel goed weet dat ik zelf voor de oplossing kan zorgen. Ik weet heel goed dat ik mij met mijn beperkende gedachten zelf gevangen houd. Ook al weet ik niet altijd meteen de oplossing, of toch? Misschien wil ik ze ook niet zien omdat alweer andere beperkende gedachten mij tegenhouden. Je weet wel, van het een komt het ander. Waarvan ga ik leven, ik wil niet afhankelijk zijn, ik heb geen inkomsten. Of zich verantwoordelijk voelen. Voor de kinderen, de partner of een dier. Iedereen heeft een andere reden waarom de noodzakelijke stap niet gemaakt kan worden. De situatie moet veranderen, dat is duidelijk. Je voelt hoe je achteruitgaat en toch…………

En wat nog erger is, door mijzelf vaker een spiegel voor te houden, ga ik mijzelf nog steeds af en toe veroordelen op momenten waar ik het sowieso al moeilijk heb. Gelukkig wordt dat wat minder omdat ik ben begonnen met het stoppen van een paar gewoontes die niet goed voor mij uitpakken. Waarvan ik steeds duidelijker en sneller voel dat ze mij niet goed doen.

Stoppen met ongelukkig zijn.

Een van die gewoontes is meteen op iets te reageren wat mij niet aanstaat. Dat valt het meest tegen. Wat er ook gebeurd, wat ik ook zie of hoor, ik heb er altijd een opmerking of een mening over. Het is iets dat mij zelf op de zenuwen werkt. En als ik het weer gedaan heb komt er meteen een reactie op mijzelf: Oh Man, alweer gedaan. Kan je niet eens stoppen met dat gedoe. Ik word er doodziek van. Oeps, dat moet je helemaal niet denken. Ben je ook nog verbaasd als je ziek wordt. En dan …. een diepe zucht.

Een tijd lang begon ik mijzelf af te kraken omdat het niet lukt om ermee te stoppen. Mij gaat niets snel genoeg en ik moet over alles controle hebben. Gelukkig kan ik dat inmiddels ook vaker los laten en als ik weer eens commentaar op iets heb gegeven, maak ik verbinding met mijn hart en zeg ‘ik hou van jou’. Is goed, zeg het maar. En wat gebeurd? De behoefde wordt minder.
Of aanvallen of verdedigen is ook zo een gewoonte die nergens op slaat. Waarvan je diep ongelukkig wordt. Iets dat mij al van klein kind af aan begeleid. En heb ik ooit gelijk gekregen? Nee. Ondanks alle verdediging bleef het gevoel van ‘ze begrijpen mij niet. Ik doe ergens iets fout’. Dat is gelukkig al veel minder geworden. Ik ben mij op een dag ervan bewust geworden en nu hoeft het van mijzelf niet meer zo vaak.

Ik probeer elke keer bewust bij mijn binnenste dialoog stil te staan, te voelen wat voor een invloed deze op mijn voelen en mijn reageren heeft.
Dat heeft mij laten begrijpen mijn zogenaamd nare gevoelens en emoties niet meer in te houden. Maar wel te kijken of ze met de situatie nú te maken hebben. Meestal volgt onmiddellijk een reactie uit gewoonte.

Boosheid is een emotie die op alles mogelijke een reactie bij mij oproept.

Milieuvervuiling in de buurt, respectloosheid tegenover ouderen of onrechtvaardigheid. Daar kan ik echt niet tegen. Maar nu ben ik aan het oefenen de emotie op te merken maar niet in mee te gaan. Zo kan ze zijn zonder in een explosieve reactie te ontploffen.
Elk gevoel heeft iets aan ons te vertellen, maar vaak willen wij aan de zogenaamde ‘nare’ gevoelens geen gehoor geven omdat wij geleerd hebben zij als negatief aan te zien.
Als je begrijpt dat jij niet je gevoelens bent, maar dat zij gewoon komen en gaan, net als eb en vloed, kan je ook de nare of negatief beoordeelde gevoelen makkelijker omarmen.
Dan kunnen deze gevoelens, net als de fijne gevoelens, gewoon weer wegebben.

Het lukt nog niet elke keer, zeker niet. Het is een proces waar oefening de meester maakt. Maar het valt mij wel op dat ik er beter in word met alles wat in mij op komt om te gaan. Mij over te geven aan het moment. Rust te nemen als het nodig is en door te gaan als ik voel hier wil ik iets mee.
Ik zou ook graag willen kunnen zeggen ‘hoppa’ en alles gaat super goed. Maar dat is mij tot nu toe nog niet zo snel gelukt. Ik heb geleerd, niets valt je in de schoot. En dat klopt. Ook aan eigen ontwikkeling heb je gewoon werk. 😉

En dat kan jij ook. Wil je tips hoe je kan beginnen? Haal je hier mijn gratis e-book.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *